AwarenessBezpieczeństwo informacjiRODO

Do końca maja 2015r. serwisy internetowe w standardzie WCAG 2.0

Do 30 maja 2015 r. serwisy administracji publicznej mają być dostosowane do potrzeb obywateli niepełnosprawnych zgodnie z międzynarodowym standardem WCAG 2.0.

Tak stanowi rozporządzenie Rady Ministrów w sprawie Krajowych Ram Interoperacyjności (…) z 12 kwietnia 2012 r. [link do serwisu BIP MAC]. Chodzi o serwisy publiczne w rozumieniu ustawy o informatyzacji działalności podmiotów realizujących zadania publiczne [link do Internetowego Systemu Aktów Prawnych].

Istotą jest zniesienie barier w korzystaniu z informacji. Warto jednak pamiętać, że serwis dostępny jest po prostu serwisem lepszym – wygodniejszym w użyciu, lepiej wyszukiwanym, przyjaźniejszym także dla cudzoziemców oraz osób starszych czy słabiej wykształconych.

Choć zasady dostępności opisane w standardzie WCAG 2.0 wydają się bardzo techniczne, istota dostępności jest prosta: twórcy treści muszą za każdym razem zastanowić się, co z tego trafi do odbiorcy. Czy komunikat da się odczytać? Czy będzie zrozumiały?

Ministerstwo Administracji i Cyfryzacji przebudowało już swój serwis internetowy, poddało go niezależnemu audytowi i wprowadziło niezbędne poprawki. Nasz serwis jest dziś dostępny dla osób niepełnosprawnych. Wiemy jednak, że trzymanie się standardów dostępności wymaga ciągłej uwagi i zdobywania wiedzy – a na to trzeba czasu.

Co to znaczy, że serwis jest dostępny? Jak to sprawdzić, jeśli nie jest się informatykiem?

W sieci dostępne są narzędzia wspomagające ocenę dostępności, chociaż pełny audyt jest zadaniem dla specjalistów. Możliwe jest także sprawdzenie dostępności na poziomie nie technicznym, ale treściowym i funkcjonalnym.

Serwis wymaga przebudowy, jeśli na przykład:

  • Z serwisu nie daje się korzystać tylko za pomocą klawiatury (czyli bez użycia myszki) – jest to poważne utrudnienie dla osób z niepełnosprawnością ruchową – stałą ale także czasową (kontuzja ręki).
  • Dokumenty publikowane są w formie obrazków (fotografii)  – w treści takiego skanu nie da się zaznaczyć liter i wyrazów, zatem nie odczyta go czytnik, z którego korzystają osoby niewidome. Ten problem najczęściej dotyczy plików PDF.
  • Zdjęcia i grafiki nie są uzupełniane o tzw. opisy alternatywne <alt> – oznacza to, że osoba, która nie widzi albo widzi słabo, nie dowie się, co jest na ilustracji.
  • Filmy w serwisie nie mają napisów –  nie skorzysta z nich osoba niesłysząca (albo taka, która nie może włączyć głośnika).
  • Treści na stronie nie mają jasnej struktury  (śródtytuły zaznaczane są np. tylko wielkością czcionki albo kolorem – a nie odpowiednim stylem, który poza wyglądem niesie też treść logiczną) – w ten sposób ktoś, kto nie widzi, będzie musiał czytać wszystko, jak leci – bo nie będzie mógł ustalić, w jaki sposób tekst został podzielony.
  • Kolorystyka strony powstała bez uwzględnienia potrzeb osób niedowidzących i mających kłopot z kolorami  (wad wzroku jest wiele, ale przy dobrze dobranych kolorach każdy może tak sobie zmienić ustawienia swojego komputera, by móc korzystać z serwisu).
  • Nie ma możliwości powiększania tekstu.
  • Serwis używa sformułowań typu „kliknij wyżej/niżej”, ważne treści wyróżniane są kolorem,  a na jednej stronie jest więcej niż jeden napis „więcej”  (bez wyjaśnienia, o jakie „więcej” chodzi). Coś takiego jest całkowicie niezrozumiałe dla osoby, która nie widzi – a przecież łatwo to naprawić.
  • W końcu – serwis może być niedostępny, jeśli autorzy treści nie zwracają uwagi na język – na to, czy jest zrozumiały dla niespecjalistów.

Język urzędowy jest oczywiście dopuszczalny w dokumentach. W przypadku komunikatów trzeba jednak pamiętać, że wiele osób – słabiej wykształconych a także starszych – nie rozumie trudnych słów i złożonych zwrotów.

Zwracanie uwagi na to, by język był w miarę możliwości prosty, pomaga też administracji przyswajać inne aspekty dostępności – i usprawnia wdrażanie zasad Krajowych Ram Interoperacyjności.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany.